Op verzoek van Jonathan zal ik (Roderick, vriend van Jonathan en zijn trainingspartner met jujutsu) even vertellen over mijn ervaringen in Japan.
Na ongeveer een hele dag reizen (min het tijdsverschil van 7 uur) kwam ik dinsdag 20 mei aan in Fukuoka. Jonathan kwam me daar van het vliegveld ophalen en toen zijn we met de trein naar Nagasaki gegaan. Daar heb ik mijn spullen in het hostel neergezet en zijn we even langs de universiteit gegaan (daar stond Jonathan z’n fiets nog) en vervolgens langs zijn kamer. Aangezien ik behoorlijk moe was ben ik vroeg gaan slapen. Die nacht heb ik zo’n 16 uur geslapen, met als resultaat dat ik vervolgens ook gewoon geen last meer had van een jetlag enzo De volgende dag heb ik met Jonathan en Andries wat rondgelopen in een winkelcentrum. Die donderdag ben ik naar Dejima geweest, het eiland (dat nu gewoon midden in de stad ligt) waar de Nederlanders 200 jaar hebben gezeten in de tijd dat we als enige handel dreven met de Japanners.
’s Avonds ben ik met Jonathan en Andries mee geweest naar hun karate training. Best leuk om te zien hoe fanatiek die Japanners zijn, zelfs als er niet echt les gegeven word maar je zelf kan trainen. Na de karate training kwam mijn eerste kennismaking met het badhuis. Daar kan ik redelijk kort in zijn: ik vind het jammer dat ze dat hier in Nederland niet hebben wat is dat lekker om gewoon een kleine 2 uur in die baden te zitten.

Vrijdag heb ik overdag bijna niks gedaan, want ’s avonds was er een heel groot feest waar we naartoe gingen. Het was een gecombineerd verjaardagsfeest van 4 mensen. Eerst was er voor een paar uur een restaurant / bar afgehuurd, waar wat werd gegeten en veel gedronken. Daarna zijn we met een zooi andere mensen nog naar een club gegaan. Lang niet iedereen die er was (zo’n 70 mensen) gingen daarheen, maar er waren er ook al een aantal die niet eens meer op hun benen konden staan (letterlijk). Het was heel gezellig, maar vooral in de club af en toe nog wel lastig. Dankzij mijn lengte kwamen er regelmatig mensen een praatje maken, maar aangezien de Japanners eigenlijk allemaal zo ongeveer geen Engels spreken, en ik geen Japans, waren het vaak wat vreemde gesprekken

De dag erna maar weer lang uitgeslapen en ’s avonds weer naar het badhuis geweest.Zondag ben ik samen met Jonathan naar Glover garden geweest en even bij de oudste kerk in Japan gaan kijken. De dag erna ben ik naar het Atomic Bomb museum (en de herdenkingshal voor de slachtoffers) geweest en in Peace Park rondgelopen. Dat was best indrukwekkend om te zien.

Aangezien er vlak achter mijn hostel een aantal tempels stonden (die straat heet dan ook Temple Street), ben ik de volgende dag maar eens een heleboel tempels in Nagasaki gaan bekijken. Heel mooi om te zien, maar op gegeven moment heb je het ook wel gezien, de tempels lijken toch allemaal wel veel op elkaar (afgezien dan van een paar echt grote tempels). Ik ben toen ook langs ‘Hollanders Slope’ gelopen. Die straat heet zo omdat daar vroeger altijd veel buitenlanders te vinden waren, en in die tijd noemden de Japanners alle buitenlanders Hollanders. Afgezien van een paar huizen in een oude westerse stijl was daar eigenlijk niks interessants te zien. Die avond ben ik met een kabelbaantje Inasayama op geweest. Vanaf daar heb je een mooi uitzicht over Nagasaki. Jonathan zou eigenlijk mee gaan, maar die voelde zich niet lekker, dus ben ik alleen gegaan.

Toen had ik zo ongeveer wel de meeste bezienswaardigheden gezien (die ik wilde zien) dus de dag erna heb ik samen met Jonathan een film gekeken op z’n kamer. Daarna zijn we naar het badhuis gegaan met nog een paar mensen en daarna door naar een karaoke bar. Dat was beste grappig. Ik had verwacht gewoon een (redelijk grote) bar met een podium waar je dan kon zingen, maar je zit dus gewoon met een groepje mensen (alleen je eigen groepje, waarmee je komt) in een apart kamertje. De dag erna nog een keer een film gekeken bij Jonathan (na flink uitslapen, want het was toch nog wel redelijk laat geworden) en zijn we gaan zwemmen.

Vrijdag zijn we na Jonathan zijn lessen op de trein naar Kumamoto gestapt. Dat duurde in totaal bijna 4 uur, dus die dag hebben we daar nog een klein beetje rondgelopen voor we bij het ‘hostel’ (gewoon het huis van een Amerikaan met zijn Japanse vrouw (en de ouders van die vrouw)) met die mensen gingen eten. Dat was best gezellig, hun zoontje was die dag jarig dus we kregen zelfs nog een stukje taart als toetje

De volgende dag zijn we redelijk vroeg opgestaan (na een nacht slecht slapen omdat de haan in de achtertuin besloot om vanaf half 3 ’s nachts al iedere 10 seconden te gaan kraaien) en zijn we eerst naar het kasteel in Kumamoto gegaan. Daarna zijn we op de bus gestapt die ons zo ongeveer naar de middle of nowhere bracht vanaf waar we zo’n 20 minuten moesten lopen naar ‘Reigando Cave’ en de bijhorende ‘Gohyaku Rakan’, de grot van Musashi en de 500 monniken (500 beeldjes die bij de ingang van de grot staan). Redelijk midden in de bergen (er staan nu een paar huisjes vlakbij) is het gewoon echt een hele mooie locatie. Er gaan ook maar 5 of 6 bussen die richting uit, verspreid over de hele dag. Het enige nadeel vond ik dat er geen souvenirs van Musashi werden verkocht, daar had ik wel wat van willen hebben.

Na de treinreis terug zijn we naar baard gegaan samen met Andries. Het was daar heel gezellig. Tegen het einde lieten ze (de eigenaren) me daar nog natto eten, dat leek net een bakje kots en smaakte ook niet echt bijzonder veel beter en een of andere vage pruim ofzo, die nog smeriger was. Even later was het opeens 4 uur ’s nachts en werden we thuisgebracht door de eigenaar. Het is een heel gezellige kroegje en ik snap dat Jonathan en Andries daar regelmatig heen gaan.

Aangezien het weer aardig laat was geworden en die zondag mijn laatste dag in Nagasaki was heb ik afgezien van uitslapen eigenlijk niks gedaan, behalve dan ’s avonds nog voor een laatste keer naar het badhuis.

Die maandag ben ik redelijk bijtijds opgestaan voor de treinreis naar Tokyo. Ik moet zeggen dat in totaal 7 uur met de trein toch wel erg lang is Eenmaal in Tokyo aangekomen stond ik op het treinstation en had ik natuurlijk alleen maar een routebeschrijving naar mijn hostel vanaf het vliegveld.

Na eindelijk een kaart gevonden te hebben van het metrosysteem in Tokyo, was ik nog niet veel verder. Ik wist de naam van het metrostation waar ik naartoe moest, maar zie dat maar eens te vinden op zo’n kaart (http://www.bento.com/pix/subway5.gif). Ik stond daar dus een beetje te zoeken toen er een wat oudere Japanner naar me toe kwam en in redelijk goed Engels (voor een Japanner) vroeg of ik het kon vinden. Na verteld te hebben waar ik naartoe moest is hij helemaal meegelopen naar het perron (van de trein) waar ik moest zijn om me de weg te wijzen en te vertellen bij welk station ik moest overstappen op de metro. Ook had hij me een kaart van Tokyo gegeven die hij bij zich had. Dit is dus een heel mooi voorbeeld van hoe vriendelijk de Japanners allemaal zijn, want zo zijn ze bijna allemaal.

De volgende dag ben ik vanuit mijn hostel maar gewoon gaan lopen naar waar ik dacht dat ongeveer een het centrum was. Na een hele tijd lopen (hemelsbreed was het maar 2,5km maar volgens mij heb ik wel 4 keer zover gelopen) kwam ik in Akihabara, waar heel veel elektronica zaken te vinden zijn. Dat is dus dezelfde plaats als waar nog geen week later een Japanner een zooi mensen heeft neergestoken (http://www.nu.nl/news/1603358/24/rss/Man_steekt_zeven_mensen_dood_in_Tokio_%28video%29.html ). Na daar wat rondgelopen te hebben heb ik de metro terug naar mijn hostel gepakt.

Aangezien ik geen zin had om de dag erna nog weer zo lang (nutteloos) rond te lopen, heb ik op internet nog even opgezocht waar ik naartoe wilde. De dag erna ben ik naar Shibuju geweest. Dat was heel leuk om te zien. Veel winkels en wat je in de films vaak ziet, honderden mensen die staan te wachten bij de zebrapaden om over te steken. Daarna nog de Tokyo Tower op geweest, wat een heel mooi uitzicht gaf over Tokyo.

De dag erna ben ik om 7 uur ’s ochtends uit mijn hostel vertrokken omdat ik het vliegtuig naar Hongkong moest halen. In Hongkong had ik nog 3 dagen voordat ik om iets over middernacht (de nacht van zaterdag op zondag) weer terug naar huis vloog. In Hongkong heb ik alleen maar heel slecht weer gehad (stortregen, maar wel 29 graden).

Al met al was het een onvergetelijke ervaring en ik snap heel goed dat Jonathan daar eigenlijk niet weg wil. In de twee en een halve week dat ik in Japan ben geweest ben heeft het zeker een hele goede indruk achtergelaten. Ik ben dan ook zeker van plan om nog een keer terug te gaan naar Japan.

Posted by Jonathan on Tuesday, June 10th, 2008 at 15:02.