Zo, weer een tijdje niets van me laten horen dus ik dacht het wordt wel weer eens tijd.

Ik had beloofd om snel foto’s van osaka te uploaden, maar het internet doet hier vervelend. Ik moet per 5 foto’s uploaden en toen ik het laatst probeerde kreeg ik steeds errors omdat het internet er dan voor een fractie van een seconde er even uit gaat. Uiteindelijk was ik 45 minuten bezig en had ik nog steeds geen foto geupload en toen was ik het zat. Ik probeer het vandaag nog wel eens. Heb veel leuke foto’s.

Maar goed. Januari en mijn vakantie tot nu toe (ik heb vakantie van 7-2-08 tot 8-4-08)
Januari was echt een leuke maand. Ayka was net terug naar huis, dus daar was ik niet blij mee en miste haar erg. Andy kwam langs. Een goede vriend van mij waar ik in Leiden een half jaar samen een appartement mee gedeelt heb. Hij zat hier vorig jaar in Nagasaki en heeft een Japans vriendinnetje, de reden dat hij terug kwam. Nu wist hij een heleboel plekken om leuk uit te gaan en die heeft hij allemaal aan me laten zien. Hij heeft ons ook geintroduceerd bij Biado (vanaf nu Baard) waar ik foto’s van heb op mijn website. Baard is een hele knusse huiselijke bar, gerund door Sachi en zijn vrouw Yoriko. Ze hebben drie kinderen, Momoko (13 jaar), Nonoka (4 jaar) en Nanasei (2 maanden). Sinds ik en Andries er zijn geintroduceerd door Andy ben ik er tot nu toe minstens een keer per week geweest en begin een beetje een band met hen op te bouwen. Ik krijg vaak van het huis wat te eten en als terug dienst geef ik leuke verjaardagscadeautjes en kom ik er vaak wat drinken. In Januari met Andy zijn we een aantal keer geweest en hebben we ook twee heel aardige meisjes ontmoet, Yuki (op de foto’s het meisje met de krul snor) en Kayoko (het meisje met hartje op haar want, en nog vele andere figuurtjes in de loop van de avond), die we sindsdien vaak zien bij Baard. Vooral Yuki komen we vaak tegen. Ik heb toen Andries met zijn ouders ruim twee weken door Japan aan het reizen was elke dag met haar opgetrokken en kan wel zeggen dat zij mijn beste Vriendin is geworden. Kayoko heeft het wat drukker en woont wat buiten Nagasaki waardoor ze alleen in het weekend tijd heeft om wat te komen drinken bij Baard of om mee te gaan naar een festival of lekker een middagje shoppen.

De Vakantie in Februari begon met het eind van onze examens waarvan ik maar hoop dat ik ze allemaal gehaald heb, want ik kon me niet goed concentreren op de stof. Goed de vakantie begon. Geen college meer geen verplichtingen, twee maanden straight vakantie in een land waar je niet veel mer kan doen dan gezellig met vrienden een film kijken, wat internetten, lekker uitgaan en shoppen. Dat is dus super gezellig! Aangezien in Nederland mijn vrienden vaak een ander schema hebben dan ik is er niet zo veel kans om veel samen te komen, ook omdat de meesten daarvan in Almere wonen. Om mezelf hier zo opnieuw te ontdekken en te bevinden dat ik een andere kant heb die van uitgaan houdt is een goed ding .

Zoals ik al zei is Andries met zijn ouders twee weken met zijn ouders op stap geweest die naar Japan kwamen om eens te kijken waar hun zoon nou zijn tijd eigenlijk doorbrengt. Aangezien Andries en ik voordat Ayka langskwam geen dag en dan bedoel ik ook geen een dag zonder elkaar hebben doorgebracht was de tijd dat ayka hier zat zwaar voor Andries en waren de twee weken zonder Andries hier erg zwaar. Heb veel momenten gehad waar ik gewoon op bed lag, geen zin om doelloos rond te gaan lopen in het winkelcentrum, geen zin om te internetten, geen zin om te gaan zwemmen in mijn eentje, geen zin om iets anders te doen dan denken. Maar ter compensatie ben ik wat meer met de andere Nederlanders omgegaan en dat was ook wel weer eens leuk. Kan toch niet aan het eind van het jaar thuis komen met het verhaal dat ik die anderen eigenlijk niet heb gezien en alleen maar Andries… Iedereen noemt ons hier al een getrouwd stel .
Goed, Andries was weg, dus wat doe je dan met je tijd? ‘S avonds uitgaan in iedergeval lekker maar Baard, spelen met Nonoka, Nanasei de fles geven, wat kletsen met Sachi en Yoriko, samen enorm gezellig drinken met Yuki en praten met de Japanse vaste klanten van Baard.

Op een avond vroegen Sachi en Yoriko of ik het leuk vond om eens een dagtrip te maken en of ik dan ook andere Nederlanders wilde uitnodigen. Leek mij een puik plan, dus ik heb Maarten, Yukari en Isaura weten te strikken en samen met Yuki, Yoriko, Sachi en Nonoka zijn we in een enorme auto op stap gegaan. 10 uur ’s ochtends vertrokken we en hebben de hele dag van plaats naar plaats gereden, zijn langs de ouders van Sachi geweest, naar een Beiers Kasteel midden tussen de bergen, bizar wat dat kasteel daar deed, maar wel mooi om te zien. Kayoko kwam ook nog twee uurtjes even langs, maar die had weer werk later op de dag, dus die ging al snel weer naar huis. Ik kan wel heel uitgebreid gaan vertellen over het uitje, maar filmpjes en foto’s zeggen denk ik meer dan woorden in dit geval. Om te moeten horen hoe we weer in de auto stapte en naar het volgende plaatsje reden, even foto’s maakte en weer verder gingen is niet leuk om te lezen en ook niet leuk om te schrijven. Wel leuk lijkt me die avond. We reden terug in het donker, deden onderweg nog even boodschappen bij een supermarkt en gingen daarna naar Baard. Daar hebben we met z’n allen, Momoko, Dancho (man die elke avond bij Baard te vinden is), Sensei (goede vriend van Sachi en Yoriko waarvan we zijn auto mochten lenen die dag) en de vrouw en kinderen van Sensei Nabe gegeten. Nabe is een soort van stoof pot. Je hebt een gas brander (zoals op de camping zeg maar) waar je een pot op zet en die pot vult met een bepaald soort saus/boullion. Vervolgens doe je er allerlei soorten groente, paddestoelen, en vlees, of vis of wat dan ook erbij. Je krijgt dan een borrelende mix van de heerlijkste dingen gekookt in lekkere boullion. Dan kun je zo veel je wilt met je eetstokjes uit de pan pakken en als alles een beetje opraakt wordt het weer bijgevuld met nieuwe dingen.
Zo hebben we ons buikje rond gegeten, nog wat biertjes gedronken en wat gepraat. Rond een uur of twee ’s nachts naar huis gebracht door Sachi en konden we in ons bed terug kijken op een heel geslaagde dag. (zodra internet meewerkt post ik foto’s en filmpjes op youtube)

De verdere vakantie is zoals al eerder gezegd zijn gangetje gegaan. Wachten tot Andries weer thuis kwam, maar ondertussen wel zorgen dat ik het leuk maakte voor mijzelf. Vorig weekend is Andries terug gekomen. We hadden een feestje en ineens mailde hij (voor de laatste keer, met je mobiel stuur je hier mailtjes, geen smsjes) dat hij thuis was, zijn ouders nog in Kyoto waren en morgen vandaar naar huis gingen en waar wij met z’n allen uithingen. Hij kwam dus ook naar het feest en hebben er een gezellige avond van gemaakt in de Izakaya waar we een nomihodai deden ten ere van Ibrahims 25ste verjaardag (2 uur lang all you can drink). Het mooie van Japanse uitgaanstijden, is dat zij heel vroeg uitgaan. We hadden een nomihodai van 20 tot 22 uur. Daarna is het natuurlijk voor Nederlanders nog lang geen tijd om naar bed te gaan, dus hebben we de taxi en de auto van Kayoko gebruikt om na de nomihodai zo snel mogelijk bij Baard te komen waar we verder zijn gaan drinken. Clinton, een super leuke Amerikaanse jongen van eind 20 die engelse les geeft hier in Japan, was er ook. Hij is heel aardig, maar weet altijd wel zijn Amerikaanse wil op te leggen bij die personen die niet sterk genoeg zijn om daar mee om te gaan. Veel mensen vinden hem dus ook niet zo heel aardig, maar ik kan het prima met hem vinden en hij heeft een hart van goud. Goed hij was er dus ook en meteen nam hij de helft van de groep mee naar een tafel om een drink spelletje te beginnen. Natuurlijk deed ik ook mee, maar hoeveel ik daar mee gedronken heb weet ik niet meer. Ik had te veel op -.- ben op een gegeven moment even naar het toilet gegaan en kwam terug, al vergeten dat ik mee deed met het spelletje (ja zo dronken was ik) en maar een biertje aan de bar bestelt en gaan kletsen met euh… Japanners .
op een gegeven moment gingen er mensen naar huis. Andries en Yuki pakten samen een taxi, want Yuki bleek al een tijdje Andries heel leuk te vinden en die heeft hem gescoord die avond . Clinton kwam, zag en zag dat iedereen inclusief hijzelf heel dronken waren geworden van zijn spelletje en vond het ook tijd om maar eens op een oor te gaan. Vervolgens waren voor zover ik kan herinneren Maarten, Ibrahim, ik en Kayoko over (die enorm moest overgeven omdat ze naar Japanse maatstaven veel te veel gedronken had). Ik moest naar het toilet, maar daar zat Kayoko dus voor… de enige oplossing (wat in Japan gewoon mag) is naar buiten en daar lekker je blaas legen. Dus ik naar buiten, maar je gaat natuurlijk niet recht voor de uitgang van de bar staan, dus ik de hoek van de bar om en een beetje tussen wat auto’s door naar een hoekje waar ook de volgende dag bijvoorbeeld niemand er last van zou hebben. Op de heen weg daar heen ging ik flink op mijn bek om het maar zo te zeggen. Mijn benen waren van elastiek, ik had geen gevoel meer in mijn lichaam en er was een flinke steen waar mijn voet achter bleef haken. Ik sta op doe wat ik moest doen en ging weer naar binnen. Binnengekomen merkte ik heel even op dat er een scheur van 30 centimeter in mijn rechter broekspijp zat, beginnend rechts van mijn kruis recht naar beneden. Ik dacht ach dat is het leven en liep in 4 passen naar de wc, kijken hoe het allemaal stond met Kayoko. Toen ik daar aankwam (na 4 passen) was ik al weer mijn broek vergeten en reageerde dus ook heel verbaasd toen Yoriko riep: “he wat is er met jou gebeurt?!” en ontdekte voor de tweede keer dat ik een enorme scheur in mijn broek had waar je mijn onderbroek heel mooi kon zien. Dit keer merkte ik ook dat mijn hand bloedde, maar ik voelde het toch niet dus schonk er geen aandacht aan. Ik ben gaan zitten naast Kayoko om een beetje bij te komen en dan kon ik haar over haar rug vrijven (wat tot dan toe Yoriko aan het doen was, maar die moest Nanasei te drinken geven). Op een gegeven moment Kayoko maar weer even achter gelaten en wat gaan praten met Sensei, die er nog was en Zag Ibrahim en Maarten net vertrekken met Sachi om naar huis gebracht te worden. Toen Sachi terug kwam ging Sensei naar huis en heb ik Samen met hem Kayoko te rusten gelegd in een hoekje in de bar met een gaskacheltje ernaast en onder dikke dekens. Ondertussen was het 6.30 in de ochtend en vond ik het onzin om Sachi nog te vragen me naar huis te brengen. Ik ben in slaap gevallen daar en werd even wakker om 10.30 toen Kayoko op kon staan en naar huis ging. Ik draaide me om en sliep verder.

15.30 uur de volgende dag kwam ik bij zinnen. Ik mailde even wat met Andries hoe alles gegaan was en hoe het met mij ging en stond langzaam op. De bar was nog verlaten, maar ik kon niet naar huis. Ik had immers een 30cm lange verticale scheur in mijn broek waardoor mijn gehele kruis te zien was. Zelfs in Japan kijken ze dan wel even raar op als je zo over straat gaat. Ik heb dus een beetje gewacht tot Sachi en Yoriko kwamen wat ongeveer een half uur later was. We hebben toen met zijn allen gegeten en daarna ben ik een wandelingetje in de buurt gaan maken, wat weer kon omdat Sachi een broek voor me had gehaald van thuis die hij had gekregen van Pim, een Nederlander die hier twee jaar geleden zat en mij prima paste. Toen was het 18 uur en had ik ondertussen een aantal mailtjes heen en weer gestuurd met Yuki en Nadia die om 20 uur richting Baard zouden komen. Toen heb ik dus maar gewacht tot zij er waren en heb ik op grapefruit sap, cola en water de tijd gedood tot een uur of 24 waarna we zijn thuisgebracht door Sachi.
Een hele belevenis die ik niet snel zal vergeten lijkt mij zo.

Maar dan… Wat te doen met mijn broek?! Het was een broek van een heel duur merk, G-star en had me wel 130 euro gekost. Dat gooi je niet zomaar weg natuurlijk, maar die scheru simpelweg dichtnaaien is ook geen optie, want dan wordt het model niet meer mooi en zie je altijd een dikke naad lopen midden op je broek. Yuki kwam met een geweldige oplossing. Koop een lapje mooie kimono stof en laat dat erachter zetten. Ze maken de scheru iest wijder zodat het stofje goed te zien is en dan heb je een unieke broek. Dus dat gaan we doen! Eigenlijk had ik afgesproken met Sachi om vandaag naar een stoffenwinkel te gaan, maar ik moet nog een paper afschrijven die vandaag echt ingeleverd moet worden! We kijken dus in iedergeval even voor de komende dagen wanneer we beiden tijd hebben en gaan dan een stofje kopen. Ik heb er zin in, want het gaat een mooiere broek worden dan voorheen! Ik heb al wat kleren met van die stofjes erachter (is in Japan erg in) en verwacht er wel een mooi resultaat van.

Nou dat is het zo’n beetje voor vandaag. Ik moet die paper nog afschrijven en heb nog wel een paar regeltjes “stof” over om jullie mee te vermaken, maar dat bewaar ik lekker voor de volgende keer ^_^
Wie weet binnenkort foto’s maar dat hangt van de bereidwilligheid van mijn internet af.

Posted by Jonathan on Thursday, February 21st, 2008 at 9:24.