Deze keer een stukje geschreven door mij, Ayka, over mijn belevenissen in Japan. Eén van mijn eerste bevindingen in Japan: de wc’s praten!! Ja, echt! Vrijdag aangekomen, lekker uitgeslapen zaterdag en ja, wat wil ik doen?? Nou, shoppen dus Dus Jonathan nam me mee naar een groot winkelcentrum, genaamd Amu Plaza. Het is nog best een flink ritje daarheen, ongeveer een half uur met de tram, dus eenmaal aangekomen, moest ik toch wel even naar de wc. Ik loop een wc hokje in, ga zitten en opeens begint er een stem te praten, hoor ik watervalletjes lopen en kan ik allemaal knopjes indrukken. Oh, en de wc-bril is ook nog verwarmd! Elektronische wc’s dus. Toen ik terug kwam in de hal waar Jonathan op me stond te wachten, riep ik uit: “De wc’s praten!!”, waarop Jonathan begon te lachen en het shoppen kon beginnen. Die avond hadden we een feestje in een - ondertussen denk ik welbekende - izakaya. Zo kon ik gelijk een beetje de mensen leren kennen waarmee Jonathan optrekt. Erg leuk, want nu heb ik tenminste een beeld in mijn hoofd als Jonathan verteld dat hij met die en die uit is geweest. De volgende dagen hebben we shoppend en rondkijkend in Nagasaki doorgebracht.

En toen was het kerst… Afgezien van een paar slingers kerstverlichting was er niet veel van te merken. Wel zijn we eerste kerstdag naar een izakaya geweest om daar gezellig met wat mensen een hapje te eten en wat te drinken. Na een tijdje met Sayuri gepraat te hebben, kwam ik er dan ook achter dat kerst in Japan een beetje iets is voor stelletjes. Die gaan dan gezellig uit eten. Echt het gevoel dat het kerst was, had ik dus niet, maar we hebben er met z’n allen wel wat gezelligs van weten te maken De 28e zouden we naar Osaka vertrekken en Jonathan en ik wilden eigenlijk nog wel iets anders hebben gedaan in Nagasaki dan shoppen en rondlopen, dus besloten we naar Mount Inasa te gaan. Vanaf de top van die berg heb je echt een heel mooi uitzicht over heel Nagasaki en is vooral ’s avonds erg mooi. We zijn er dan ook ’s avonds heen gegaan.

De volgende dag gingen we naar Osaka samen met Andries, Hank en zijn vriendin. We moesten op tijd opstaan, want de trein vertrok om 8.30 uur. Dat mocht ook wel, want we hadden een treinreis van in totaal 5 uur voor de boeg! Al moet ik zeggen dat de treinreis erg relaxed was. Erg luxe treinen, ja zelfs de ‘gewone’ treinen, en twee keer zoveel beenruimte als in het vliegtuig. Eenmaal aangekomen in Osaka zijn we naar het hostel gegaan om in te checken en zijn daarna de stad gaan verkennen. De tweede dag regende het en geloof mij, als het in Japan regent, zorg je dat je zo snel mogelijk binnen bent en blijf je daar de rest van de dag, want dat het ooit nog droog wordt diezelfde dag, kun je wel op je buik schrijven. De tweede dag werd dus een shopdag in een winkelcentrum. De winkelcentra zijn daar ook zo groot dat je je er de hele dag kunt vermaken, dus dat was geen probleem!

De 30e was mijn verjaardag. Het was aan mij de keuze wat we gingen doen. Voor mijn gevoel hadden we wel even genoeg geshopt, dus besloten we wat tempels te bezoeken. Sommigen waren erg mooi, anderen waren helaas omgeven door plastic, vrachtwagens en half opgezette standjes voor Nieuwjaar. Erg wisselend dus. ’s Avonds zijn we met z’n allen ergens gaan eten, om vervolgens naar Osaka Sky Building te gaan. Dit is een gebouw van 140 meter hoog, waar je op de bovenste verdieping rondom het gebouw kon lopen. Wederom een erg mooi uitzicht! Een mooie afsluiting van mijn verjaardag dus! De volgende dag was het natuurlijk Oudejaarsavond. We hadden veel verwachtingen, we waren tenslotte in één van de grootste steden van Japan. Maar waar in hemelsnaam ga je heen in zo’n grote stad? Het leek ons wel slim om naar de uitgaanswijk te gaan. Helaas werd het niet zo spectaculair als verwacht. Er was in de verste verte geen klok te bekennen. Zo ongeveer een minuut nadat het op mijn horloge twaalf uur was, had iemand uit de menigte besloten dat het inderdaad middernacht was en riep iets uit dat leek op: “eeeeeeeeh”. De rest van de menigte volgde, een gekke Japanner sprong in zijn nakie de brug af het water in, en de menigte liep weer verder alsof er niks gebeurd was. Huh?? Waar blijft het “Gelukkig Nieuwjaar”, gezoen en het vuurwerk? Verbaasd als we waren zijn we daar nog vijf minuten blijven staan en concludeerden we dat het nieuwjaar hier kennelijk erg anders gevierd werd. Uiteindelijk hebben we zelf nog maar een feestje gebouwd, om de volgende dag vroeg en erg moe op te staan en weer terug te gaan met de trein naar Nagasaki.

De laatste paar dagen in Nagasaki alweer… Natuurlijk wilde ik nog even shoppen, want…….SALE! En flink ook. Verder besloten Jonathan en ik dat we nog wel iets cultureels wilden doen en zijn naar de oudste kerk van heel Japan gegaan. Het was een klein wit kerkje, je was er in een minuut doorheen, maar toch leuk om gezien te hebben. Daarnaast lag Glover Garden, een erg mooie tuin waar we ook doorheen zijn gelopen. De laatste avond in Nagasaki, 4 januari, hebben we een aantal mensen uitgenodigd, omdat Jonathan en ik de volgende dag naar Fukuoka zouden vertrekken en ik vanuit daar weer naar Nederland zou vliegen. Het was erg gezellig stiekem mis ik de mensen van daar toch wel een beetje.

De volgende dag, 5 januari, op naar Fukuoka! We zouden daar anderhalve dag zijn en Aya, één van de Japanse meisjes die ik daar heb leren kennen, had me over alle goede plekken verteld waar ik kon winkelen. De laatste anderhalve dag zijn Jonathan en ik dus wezen winkelen en hebben we een beetje rondgelopen door de stad. Het was in ieder geval erg leuk om die laatste dagen in Japan nog lekker met z’n tweeën doorgebracht te hebben. Maandag 7 januari was het alweer tijd om terug te vliegen naar Nederland. Enigszins stressvol was dat wel… Ik vloog namelijk om 7 uur ’s ochtends. Jonathan en ik hadden bedacht dat ik dan wel rond 5 uur in zou moeten checken en omdat we niet precies wisten hoe lang alles zou duren, besloten we om om 4 uur ’s ochtends bij het hostel te vertrekken en met de taxi naar het vliegveld te gaan. Daar eenmaal aagekomen, bleek dat het vliegveld nog dicht was!! Een vliegveld dat gesloten is drie uur voordat de eerste vluchten vertrekken?? Ja, dat kan dus blijkbaar. Na lang zoeken vonden we dan eindelijk een lijstje met de openingstijden. Half zes zou het open gaan… Nog bijna anderhalf uur te gaan dus. Dus we zijn maar gaan zitten op een bankje buiten en hebben zo langzaam alle medewerkers zien binnendruppelen. Ach ja…weer wat meegemaakt. Om 6 uur begon het inchecken voor de vlucht van 7 uur Nou ja, ze zouden wel weten wat ze deden, toch?? Uiteindelijk is alles goed gegaan en vertrok het vliegtuig nog op tijd ook! Al met al heb ik een hele leuke tijd gehad in Japan en heb ik een goede indruk van hoe Jonathan daar nu leeft. We hebben nog wel een tijdje te gaan zonder elkaar, maar gelukkig bestaat er zoiets als internet!

Posted by Jonathan on Tuesday, February 12th, 2008 at 13:25.